Η ΝΑ Ασία έχει πολλές διαφορετικές παραδόσεις εμπορίου και τεχνών, πολλές από τις οποίες συνεχίζουν να ακμάζουν στηριζόμενες είτε στην υποστήριξη των παραδοσιακών τρόπων ζωής και την κάλυψη των καθημερινών αναγκών, είτε στον τουρισμό και στις εξαγωγές. Μία απο αυτές τις τέχνες είναι και η αγγειοπλαστική, που παράγει προϊόντα για την αποθήκευση ρυζιού, νερού, αλατιού και καρυκευμάτων, καθώς επίσης και για το μαγείρεμα. Η μορφές των κεραμικών κυμαίνονται από την απλούστερη μορφή αργίλου ως την περίπλοκη βερνικωμένη και ζωγραφισμένη στο χέρι.

Η κεραμική αγγειοπλαστική-παραγωγή, μια αρχαία τέχνη, είναι μια κοινή και δημοφιλής δραστηριότητα στην περιοχή, που παράγει και θρησκευτικές μορφές τέχνης, όπως εργαλεία, δοχεία για την κουζίνα, πιάτα και κύπελλα, καθώς και συσκευές για καθημερινή χρήση όπως τα βάζα αποθήκευσης.

Η περιοχή της ΝΑ Ασίας για πολλά έτη ήταν εξαρτημένη απλώς από την καλλιέργεια του ρυζιού, του καφέ και των καρυκευμάτων για εισόδημα. Πρόσφατα, το εισόδημα αυτό συμπληρώθηκε από τον τουρισμό, την καλλιέργια μαργαριταριών και θαλασσινών και τώρα απο την αγγειοπλαστική. Η παραγωγή κεραμικών σκευών είναι σήμερα κύρια πηγή εισοδήματος για πολλές οικογένειες στα χωριά και οι παραδόσεις αγγειοπλαστικής μοναδικές στην περιοχή έχουν περάσει από μητέρα σε κόρη από τον 16ο αιώνα.

Η παραγωγή κεραμικών αποτελούσε ανέκαθεν εργασία των γυναικών του χωριού. Το καθήκον των αντρών ήταν απλώς να τα διαθέσουν στην αγορά προς πώληση. Σήμερα, εντούτοις, και οι άνδρες συμμετέχουν ενεργά στην παραγωγή κεραμικών εργαζόμενοι παράλληλα με τις γυναίκες λόγω αυξημένων αναγκών σε αριθμό και ποιότητα. Η παραγωγή των δοχείων είναι μια πολύπλοκη και μακροχρόνια διαδικασία, η οποία αυξάνεται με τις υψηλές απαιτήσεις για ποιότητα απο την μεριά των αγοραστών.

Ο άργιλος, ο οποίος αποτελεί βασικό συστατικό, επιλέγεται προσεκτικά για να εξασφαλίσει ότι δεν περιέχει πέτρες ή άλλες ακαθαρσίες. Κόβεται έπειτα σε μικρούς κύβους και ξηρένεται στον ήλιο. Το πρώτο αυτό βήμα διαρκεί τρεις έως τέσσερις ημέρες. Όταν οι κύβοι αργίλου είναι ξηροί, σφυρυλατούνται για να γίνουν σκόνη, αποθηκεύονται και κατόπιν χρησιμοποιούνται ως ζύμη. Το αξιοσημείωτο είναι ότι για την επεξεργασία της ζύμης δεν χρησιμοποιείται τροχός αγγειοπλαστικής. Αντ' αυτού, τα στρώματα προστίθενται συνεχώς στο αρχικό κομμάτι της ζύμης ενώ ο κατασκευαστής ο ίδιος κινείται γύρω από το αντικείμενο στο οποίο προσδίδει την επιθυμητή μορφή.

Μετά απο αυτό το στάδιο, τα δοχεία αφήνονται στη σκιά για να στεγνώσουν περιμένοντας το επόμενο βήμα στη διαδικασία που είναι το λουστράρισμα. Τα δοχεία λουστραρίζονται με ένα μίγμα πετρελαίου καρύδων και έναν άλλο ειδικό τύπο αργίλου.Τα διαφορετικά χρώματα είναι αποτέλεσμα, εν μέρη, των διαφορετικών τύπων αργίλου. Τα δοχεία αφήνονται πάλι για να στεγνώσουν προτού ξυθούν με μια μαύρη πέτρα έτσι ώστε η επιφάνεια να γίνει λαμπρή και έτοιμη για την επόμενη διαδικασία ξήρανσης. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει έκθεση στον καυτό ήλιο για σχεδόν μία ημέρα και βούρτσισμα για περαιτέρω βελτίωση της λαμπρότητας.

Τα δοχεία είναι έπειτα έτοιμα να ψηθούν. Τοποθετούνται σε ανοικτό φούρνο που καλύπτεται με στρώματα απο άχυρα ρυζιού που τον κρατούν αναμμένο για αρκετές ώρες, παράγοντας θερμοκρασία περίπου 400-800 βαθμών Κελσίου.

Εάν επιδιώκεται το σκούρο κόκκινο χρώμα, τα καυτά δοχεία βουρτσίζονται με το εκχύλισμα των σπόρων tamarind που έχει προετοιμαστεί εκ των προτέρων. Διάφοροι χαρακτηριστικοί χρωματισμοί επιτυγχάνονται με το ψήσιμο των δοχείων με το φλοιό μέσα στο φούρνο. Στη συνέχεια διακοσμούνται ή ζωγραφίζονται χειροποίητα και συσκευάζονται με προσοχή .

Όλα τα χωριά έχουν τις ευδιάκριτες μορφές και τις μεθόδους παραγωγής κεραμικών που αναπτύχθηκαν περαιτέρω και βελτιώθηκαν με αποτέλεσμα να εξάγονται σε όλο τον κόσμο. Η ίδια η διακόσμηση είναι αρκετά συγκεκριμένη για την προέλευση των δοχείων όσο αφορά το σχέδιό τους. Διαφέρουν ανάλογα με τα μοτίβα gecko, το ειδικό σημάδι τους, τον ινδικό κάλαμο χρήσης και τα παλαιά νομίσματα ή, όντας κοντά στη θάλασσα, τη χρήση του μοτίβου αστεριών ή ψαριών.

Αναφορές

Santoso Soegondho, Earthenware Traditions in ΝΑ Asia: From Prehistory Until the PreΝΑnt, Ceramic Society of ΝΑ Asia, 1995. Hilda Soemantri, Majapahit Terracotta Art, Ceramic Society of ΝΑ Asia, 1997. I. Gusti Bagus Sudhyatmaka Sugriwa (ed.) Taksu: Never Ending Art Creativity, Cultural Affairs Office, Bali Province, and the Taksu Foundation, 1998. Gunawan Tjahjono (ed.), ΝΑ Asian Heritage, ‘Architecture’, Archipelago Press, Singapore 1998. P.M. Taylor & L.M. Aragon, Beyond the Java ΝΑa: Art of ΝΑ Asia’s Outer Islands, The National MuΝΑum for Natural History and the Smithsonian Institute, Washington, D.C.1986.